Melkweg, Amsterdam (10 februari 2015)
Vanavond treden ‘mister’ Greg Dulli en ‘zijn’ Afghan Whigs in de Melkweg aan voor een tweede optreden in Nederland rondom het succesvolle come-back album; Do To The Beast. In een volle en verwachtingsvolle Oude Zaal van het Amsterdamse poppodium trapt de band af met het loeistrak gespeelde Parked Outside en meezinger Matamaros. Twee nummers van het meest recente album. Om daarna meteen de 1965 ‘klassieker’ Something Hot in te zetten.
De band speelt vlijmscherp en Dulli is als vanouds grillig en wispelturig; van knipogen naar fans tot een bijna handgemeen met een filmende toeschouwer die volgens hem teveel flashlight gebruikte. Maar Dulli zou Dulli niet zijn als hij dit incident niet in zijn voordeel zou gebruikt. Spuwend en galmend “I’m gonne turn on you, before you turn on me” in oudje Conjure Me en de hel los laten brekend in Debonair uit hij zijn woede en onbegrip en houdt in de tussentijd het gaspedaal vol ingedrukt.
Gentlemen
Daarna is het tijd voor Greg (en de band) om gas terug te nemen en plaats te nemen achter de piano om het publiek even met de ballades It Kills en het cinematische Can Rova op adem te laten komen. Mooi om te zien dat ‘soulman’ Dulli ook in de rustige nummers prima overeind blijft. En dan … de grand final met de elk jaar beter wordende publiekslievelingen John the Baptist (anything for a loverrrrrr) en My Enemy.
De Melkweg is dan al omgetoverd in een bloedhete nachtclub uit de jaren zestig. Het publiek dronken en helemaal om. Dulli keert na een korte pauze terug om het publiek nog een verhaal uit de oude doos te vertellen. Om daarna keihard af te trappen met de van alcohol en drugs doorspekte Whigs-klassieker Fountain and Faifax van het hartverscheurende jaren ‘90 album Gentlemen.
Het publiek schreeuwt uit volle borst de frase ‘let me drink let me tie off’ mee en schenkt er nog maar eentje voor zichzelf in. Daarop sluiten de heerlijk op elkaar ingespeelde The Afghan Whigs af met het mooie Summers Kiss en Faded, beide van het donkere Black Love. Wat een prachtige avond! Dulli en zijn mannen flikken het weer om hun naam en faam als meest ‘ondergewaardeerde’ jaren ‘90 band waar te maken. Deze band is nog lang niet uitgedoofd en Dulli lijkt als zanger alleen maar beter te worden Er rest dan ook nog maar één vraag. Wanneer weer?
Tekst: Menno Bruijns: